adj. Aturdido por un golpe, atontado. S’ha pegáu una cabeza contra el pilar y s’ha quedáu atontáu. II Tonto a causa de su ignorancia o torpeza. Como es un atontáu, ha trencáu tos los güegos. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .